Κυριακή, 12 Ιουλίου 2015

Κυριακή ΣΤ΄ Ματθαίου- Η θεραπεία του παραλύτου



89iuu.jpg

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ: Ρωµ. ιβ΄ 6-14
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ: Ματθ΄ θ΄ 1 - 8
   Στὸ κέντρο τῆς δράσεως τοῦ Κυρίου, στὴν πόλη τῆς Καπερναούμ, μᾶς μεταφέρει τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα.
   Ἐκεῖ πλησίασε τὸν Κύριο ἕνας παράλυτος. Ὄχι βέβαια μόνος του. Ἄλλοι τὸν μετέφεραν πάνω στὸ κρεβάτι καὶ τὸν ὁδήγησαν μπροστὰ στὸν Κύριο. Ὁ ἴδιος οὔτε μποροῦσε οὔτε τολμοῦσε νὰ πλησιάσει. Καθηλωμένος στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου ἀλλὰ καὶ αἰσ­θανόμενος τὸ βάρος τῆς ἐνοχῆς ἀπὸ τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή του, εἶχε χάσει κάθε ἐλπίδα. Ἐκεῖ ἦταν ποὺ τοῦ συμπαραστάθηκαν οἱ φίλοι του καὶ τοῦ προσέφεραν ὅ,τι πιὸ σημαντικό: τὸν ἔφεραν στὸ Χριστό, τὴν πη­γὴ τῆς ἐλπίδος καὶ τῆς ζωῆς. 
   Καὶ ὁ Κύριος ποὺ εἶδε τὴν πίστη τους, ἀλλὰ παράλληλα διέκρινε καὶ τὴν ἀπογοήτευση τοῦ παραλύτου, γιὰ νὰ τὸν ἐνισχύσει, τοῦ εἶπε: «θάρσει,­ τέ­κνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρ­τίαι σου»· ἔχε θάρρος, παιδί μου. Μὴν ἀπελπίζεσαι. Σὲ βεβαιώνω ὅτι συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου. 

   Τί βάλσαμο παρηγοριᾶς στάλαξαν στὴν ψυχὴ τοῦ παραλύτου οἱ λόγοι αὐτοὶ τοῦ Κυρίου! Ἄχ!... Κανεὶς ἄλλος δὲν μποροῦσε νὰ καταλάβει ὅτι τόσα χρόνια ὁ πόνος ὁ ψυχικὸς ἦταν ἀσύγκριτα πιὸ ὀδυνηρὸς ἀπὸ τὸν σωματικό του πόνο. Τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας στὴ συνείδηση τοῦ παραλύτου ἦταν ἀσήκωτο: οἱ τύψεις, οἱ ἐνοχές, οἱ παλιὲς ἁμαρτίες... Καὶ τώρα, τί πρωτόγνωρο αἴσθημα!... Ὅλα συγχωροῦνται. Τὸ βεβαιώνει ὁ Χριστός!
   Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ πιστεύσει. Μόνο ὅποιος τὸ ζήσει. Ἂς μὴν ἀπελπιζόμαστε λοιπόν. Ὅποια ἁ­­­μαρτία κι ἂν ἔχουμε διαπράξει, νὰ εἴμαστε ­βέβαιοι ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τὴ συγχωρεῖ. Ἀρ­κεῖ νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ ­προσέλθουμε στὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως. Ἐκεῖ θὰ ὁμολογήσουμε ταπεινὰ τὴν ἐνοχή μας καὶ θὰ ἀκούσουμε βαθιὰ μέσα στὴν ψυχή μας τὴ φωνὴ τοῦ Κυρίου: «θάρσει,­ τέ­κνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρ­τίαι σου».
2. «Θαυμαστς Θες ν τος γίοις ατο»!
   Ὡστόσο ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Κυρίου προ­κάλεσε ἀντίδραση στοὺς ­γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι ἄρχισαν νὰ σκέπτονται ὅτι ὁ Ἰη­­σοῦς βλασφημεῖ. Ἡ σκληροκαρδία τους δὲν τοὺς ἄφηνε νὰ ἐννοήσουν ὅτι ὁ Χριστὸς ὡς Θεάνθρωπος ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρεῖ ἁμαρτίες. 
   Κι ὁ Κύριος ποὺ διέκρινε στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς τους τὶς σκέψεις τους, εἶπε: 
    Γιατί σκέπτεσθε πονηρὰ καὶ κακοπροαίρετα; Τί εἶναι εὐκολότερο: νὰ πεῖ κανείς· «εἶναι συγχωρημένες οἱ ἁμαρτίες σου», ἢ νὰ πεῖ· «σήκω ὄρθιος καὶ περπάτα»; Ἐσεῖς θεωρεῖτε δυσκολότερο αὐ­τὸ τὸ τελευταῖο. Γιὰ νὰ μάθετε λοιπὸν τώ­ρα ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ­Μεσσίας, ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρεῖ στὴ γῆ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀν­θρώ­πων, τότε λέει στὸν παράλυτο: Σήκω ὄρθιος καὶ πάρε στοὺς ὤμους σου τὸ κρεβάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου.
    Καὶ πραγματικά, ἐκεῖνος σηκώθηκε καὶ πῆγε στὸ σπίτι του. 
   Ὅταν λοιπὸν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ εἶδαν αὐτὸ ποὺ ἔγινε, «ἐθαύ­μασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θε­­ὸν τὸν δόντα ἐξουσίαν τοι­αύτην τοῖς ἀνθρώποις»· θαύμασαν καὶ δόξασαν τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος ἔδωσε διαμέσου τοῦ Χριστοῦ στοὺς ἀνθρώπους τέτοια ἐξουσία καὶ δυνατότητα γιὰ τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. 
   Ἦταν πράγματι πρωτόγνωρα καὶ μο­να­δικὰ τὰ θαυμαστὰ ἔργα ποὺ ἐπιτελοῦ­σε ὁ Θεάνθρωπος Κύριος κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς δράση Του καὶ δικαιολογημένα προκαλοῦσαν κατάπληξη στὸ λαὸ καὶ συγκινοῦσαν τὶς καλοπροαίρετες ψυχές, ὥστε νὰ δοξάζουν τὸν Θεό. 
   Ὅμως ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ­ὑποσχέθηκε κι ἔδωσε στοὺς μαθητές Του ἐξουσία νὰ ἐπιτελοῦν ὄχι μόνο τὰ ἔργα ποὺ Ἐκεῖνος ἐπιτελοῦσε ἀλλὰ καὶ μεγαλύτερα ἀπὸ αὐτά. Στὶς «Πράξεις τῶν Ἀποστόλων» διαβάζουμε ὅτι καὶ μόνο ἡ σκιὰ τοῦ ἀποστόλου Πέτρου θεράπευε τοὺς ἀσθενεῖς! Πῶς λοιπὸν νὰ μὴ δοξάζουμε τὸν Θεό, ποὺ ἔδωσε τέτοια ἐξουσία στοὺς Ἀποστόλους καὶ σ’ ὅλους τοὺς Ἁγίους Του, ὥστε νὰ ἐπιτελοῦν διαρκῶς θαύματα γιὰ τὴν ὠφέλεια τῶν ἀνθρώπων;... Ὅλοι εἴ­μαστε μάρτυρες θαυμάτων ποὺ πραγματοποιοῦνται μὲ τὶς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων μας. 
   Παράλληλα ὀφείλουμε ­εὐγνωμοσύνη στὸν ἅγιο Θεό, διότι ἀκόμη καὶ στὴν ἀ­­ποστατημένη ἐποχή μας φανερώνει Ἁ­­γίους ποὺ, ἀνεπηρέαστοι ἀπὸ τὴ ματαιότητα τοῦ κόσμου, ζοῦν ἐν Χριστῷ καὶ μεταδίδουν τὴ χάρη Του πλούσια γύρω τους. 
   Ἕνας τέτοιος Ἅγιος ὑπῆρξε καὶ ὁ ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης (1924-1994), τοῦ ὁποίου τὴ μνήμη – γιὰ πρώτη φορὰ ἐπισήμως – ἑορτάζει σήμερα (12 Ἰουλίου) ἡ Ἐκκλησία μας. Πρόκειται γιὰ ἕναν ὅσιο ­Γ­έροντα ποὺ ὅσοι τὸν πλησίαζαν, αἰσθάνονταν τὴ χάρη τοῦ ­Ἁγίου Πνεύματος, ζοῦσαν θαύματα μὲ τὴν ­προσευχή του, ­ἄκουγαν τὶς φωτισμένες ­συμβου­λές του, θαύμαζαν τὴ διορατικότητά του καὶ ἀναπαύονταν ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν ἁπλὴ ­ἀναστροφὴ μαζί του. Ἂς ­ἔχουμε τὶς ­πρε­- σβεῖες του κι ἂς δοξάζουμε τὸν ­πανάγαθο Θεό, ὁ Ὁποῖος δὲν μᾶς ἐγκαταλείπει, ἀλλὰ στέλνει ἁγίους ἀνθρώπους ποὺ μᾶς ­στηρίζουν, μᾶς ­οἰκοδομοῦν καὶ μᾶς καθοδηγοῦν στὸ δρόμο πρὸς τὴν αἰώνια σωτηρία.

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”


http://aktines.blogspot.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου